Τότε σου είπα πρώτη φορά ότι δεν μπορούσα να κοιμηθώ διαβάζοντας τη Flynn. Ξυπνούσα νωρίτερα γιατί ήθελα να προλάβω να ρουφήξω μερικές σελίδες ακόμα.
Ετσι μόλις βγήκε το δεύτερο βιβλίο, έτρεξα να το ρουφήξω κι αυτό αν και δεν δηλώνω ιδιαίτερα φαν του αστυνομικού.
Αφορμή για το ποστ αυτό είναι η συνέντευξή της στο diavasame.
Αν δεν την έχεις πιάσει στα χέρια σου… οφείλεις νομίζω! Στις διακοπές…θα έχεις και χρόνο! 
Μετά από ένα Σάββατο που τρελάθηκα να ανεβοκατεβάζω χειμωνιάτικα – καλοκαιρινά, ύστερα από ένα BBQ παρακολουθώντας Σάκη (εγώ γιατί την είχα προβλέψει αυτή την ήττα; τόσο κατσικοπόδαρη;) ήρθε η Κυριακή στην οποία είχα ορκιστεί ότι δεν θα μείνω μέσα! Ενώ το πρώτο πλάνο μιλούσε για μπάνιο στη θάλασσα, ήρθε η συννεφούλα και μου έδωσε ακόμα καλύτερη ιδέα!
ΕΚΘΕΣΗ ΒΙΒΛΙΟΥ!
Εγώ με μόλις 39,50€ πήρα αυτά τα 4 βιβλία! Πολύ το ευχαριστήθηκα… Στη συνέχεια φαγάκι στις Σαρδέλες στο Γκάζι και μετά επιστροφή γιατί η μαστίχα…ήταν αρκετή! Καλή εβδομάδα να έχουμε!
Μία ευχή, ένα τραγούδι, ένα (ή δύο;) βιβλία κι ένα video.
ευχή να έχουμε ένα καλό μήνα...όπως ο καθένας τον επιθυμεί...
με την αρχή του μήνα το ραδιόφωνο παίζει Bullets κι εύχομαι εκεί να κολλήσει..μέχρι να το σιχαθώ! το video clip απλά με στέλνει…
κι επειδή βλέπω στο σώμα του τύπου στο video clip να είναι “γραμμένο”, μου θύμισε το βιβλίο που διαβάζω τώρα και στο συστήνω ΑΝΕΠΙΦΥΛΑΚΤΑ! Είναι της Gillian Flynn, το Sharp Objects (Αιχμηρά Αντικείμενα)…εγώ μάλιστα βιάζομαι να το τελειώσω γιατί σύντομα θα κυκλοφορήσει το επόμενο best seller της με τον τίτλο dark places. Διάβασα αρκετά βιβλία το τελευταίο διάστημα αλλά δεν πρόλαβα να σου γράψω για κανένα. Με την ευκαιρία θα σου πω να διαβάσεις και το “Ένας γλυκός θάνατος”, της Σιμόν ντε Μποβουάρ. Κλασσικό έργο που όμως νομίζεις ότι γράφτηκε χθες. Απλά με ανατρίχιασε από την πρώτη ως την τελευταία σελίδα του.
Τέλος, για το videaki “φταίει” το Kallinaki που το ανακάλυψε…όμως είναι υπέροχο και είπα να κάνω κι εγώ την αναμετάδοση.
Καλό μήνα να έχουμε και μη σου μοιάζει καταθλιπτικό το ποστ, γιατί δεν είναι! Χθες βράδυ ήμουν σε άλλο ένα Hysterika party και ίσως να μου έχει μείνει λίγο ακόμα το mood!
Γενικά να ψωνίσω έχω καιρό (μόλις προχθές έκανα μια μικρή έφοδο στο stock της Sarah Lawrence) και στο Λονδίνο αυτά που πήρα ήταν ελάχιστα (λίγο από Ben Sherman) και ολίγον από εδώ. Το Urban Outfitters είναι ένα Must visit για εμένα στο Λονδίνο. Χαζεύω αρκετή ώρα τα ρούχα άλλα ακόμη περισσότερη ώρα τα διάφορα paraphernalia όπως αυτά…
Door felt hanger για κινητό, τηλεκοντρόλ κλπ.
Το διάσημο πλέον αλατοπίπερο HUG
... και βιβλία "μισά για εκείνον μισά για εκείνη" όπως θα δεις από τους τίτλους...
Για το τέλος άφησα το απόκτημά μου από την βόλτα μας στο Portobello…
Hand made κουτάκια...
Κοιτώντας σήμερα ξανά online βρήκα και αυτόν τον τέλειο βιβλιοστάτη
αυτό το τρομερό vintage δοχείο σούπας…
κι ένα σκασμό ακόμα σκατολοειδάκια που αξίζει να χαζέψεις!
Τα βιβλία είναι αναπόσπαστο κομμάτι της καθημερινότητάς μου. Διαβάζοντας βιβλίο ξυπνάω μάλιστα. Πάνε 2 χρόνια περίπου που σταμάτησα να βασανίζομαι να τα διαβάσω πριν κοιμηθώ και το επόμενο βράδυ να γυρίζω ξανά κάνα 2 σελίδες για να θυμηθώ τι διάβαζα πριν με “τουμπάρει” ο Μορφέας.
Όταν ταξιδεύω όμως η παρέα ενός βιβλίου μου γίνεται εμμονή αφού έχω περισσότερο χρόνο στη διάθεσή μου. Φαντάσου πόσο ιδιαιτέρως σπαστική γίνομαι όταν ταξιδεύω μαζί με άλλον. Την Παρασκευή λοιπόν στο αεροδρόμιο, παραδοσιακά η πρώτη μου στάση έγινε στον Παπασωτηρίου. Αγόρασα 2 βιβλία και το ένα εξ’ αυτών – όπως φανερώνει και ο τίτλος μου - το After Dark του Murakami. Δεν πάνε 2 μήνες που είχαμε κουβέντα με την καλή μου Aura για το ποιο θα έπρεπε να είναι το επόμενο του, που θα διάβαζα. Τελικά πήρα αυτό που κατάφερα να βρω μπροστά μου και μάλιστα στα αγγλικά (βλέπεις οι καιροί είναι δύσκολοι και τα ξενόγλωσσα βιβλία σχεδόν πάντα πιο φθηνά).
όπως και τις άλλες φορές θα σου κάνω μια απλή παράθεση των δικών μου highlights από το βιβλίο. Για κάποιο τύπου summary – αν δηλαδή δε σε κάλυψε το τόσο ρεαλιστικό και συγχρόνως συναισθηματικό κείμενο της Αύρας – δες εδώ. Κι εδώ μαθαίνεις 10 πράγματα - must που πρέπει να γνωρίζεις για αυτόν.
“In our broad sweep, the city looks like a single gigantic creature – or more like a collective entity created by many interwining organisms. Countless arteries stretch to the ends of its elusive body, circulating a continuous supply of fresh blood cells, sending out new data and collecting the old, sending out new consumables and collecting the old, sending out new contradictions and collecting the old”.
“That people’s memories are maybe the fuel they burn to stay alive. Whether those memories have any actual importance or not, it doesn’t matter as far as the maintenance of life is concerned. They’re all just fuel. Advertising fillers in the newspaper, philosophy books, dirty pictures in a magazine, a bundle of ten-thousand-yen bills: when you feed ‘em to the fire, they’re all just paper…. To the fire, they’re nothing but scraps of paper. It’s the exact same thing. Important memories, not so important memories, totally useless memories: there’s no distinction – they’re all just fuel”.
“…such places open secret entries into darkness in the interval between midnight and the time the sky grows light. None of our principles has any effect there. No one can predict when or where such abysses will swallow people, or when or where they will spit them out”.
“…now the cries of birds reach our ears. If we could further sharpen our auditory sense, we might be able to hear bicycles on the street or people talking to each other or the weather report on the radio. We might even be able to hear bread toasting. The lavish morning light washes every corner of the world at no charge”.
Δεν ξέρω αν πείστηκες από τα πιο πάνω αποσπάσματα (δεν ήθελα να βάλω και πολλά μη και σε κουράσω), όμως εγώ σου προτείνω ανεπιφύλακτα να αφεθείς σε αυτή τη μικρή ( ή μήπως μακριά;) νύχτα του Μουρακάμι.
Τον Louis de Bernieres, τον έμαθα διαβάζοντας την τριλογία του για τη Λατινική Αμερική. Ο ίδιος έγινε γνωστός με το Μαντολίνο του Λοχαγού Κορέλι, που αργότερα έγινε και ταινία με γνωστό καστ. The Partizan’s daughter, είναι ο original τίτλος της τελευταίας του δουλειάς και αυτές πιο κάτω είναι οι σημειώσεις μου από το βιβλίο.
Δεν μπορείς να ψάξεις το νόημα του έρωτα στις εγκυκλοπαίδειες και δε βλέπεις τέτοια ντοκυμανταίρ στην τηλεόραση. Τώρα τελευταία σκεφτόμουν ότι τον μαθαίνεις από τις ταινίες, τα μυθιστορήματα και τα τραγούδια, και κατέληξα ότι μάλλον δεν έχει τίποτα φυσιολογικό ο έρωτας. Πώς διαχωρίζεις τον έρωτα από τον πόθο; Τουλάχιστον ο πόθος δεν είναι ακατανόητος. Ίσως ο έρωτας να είναι το βασανιστήριο που ο καταπιεσμένος καταραμένος πόθος εξαπολύει εναντίον σου.
Θυμάμαι μια φορά, που μιλούσα μ’ ένα φιλόσοφο σ’ ένα μπαρ, άλλον ένα που καθυστερούσε να γυρίσει στο σπίτι του και στη γυναίκα του. Με συμβούλεψε να μη φοβηθώ ποτέ την αποτυχία, γιατί, έτσι κι αλλιώς, μια μέρα θα πεθάνω ό,τι κι αν έχω κάνει στη ζωή μου.
Όταν ξαναπήγα στη Ρόζα, μου άνοιξε ο Μπόμπ Ντίλαν του Πάνω Ορόφου, φορώντας πάλι μαύρο περιβραχιόνιο, εξαιτίας της Θάτσερ. Τον κοίταξα και σκέφτηκα: Σου δίνω δέκα χρόνια ώσπου να ψηφίσεις Συντηρητικούς σαν τους γονείς σου, άλλα δέκακ για να το παραδεχτείς και άλλα δέκα για να συμμετάσχεις και στα συνέδριά τυος. Όπως πάντα, όμως, δε μίλησα. Δεν υπάρχει λόγος να πατρονάρεις του νέους, αφού, έτσι κι αλλιώς, ξέρεις ότι κάποια στιγμή θα φτάσουν εκεί όπου έχεις προβλέψει.
Πολλές φορές αναρωτιέμαι πώς οι άνθρωποι διαλέγουν ή όχι αυτό που κάνουν. Πώς γίνεσαι ένας ευγενικός ιδιοκτήτης καταστήματος ή εφοριακός; Πώς έγινα εγώ πλασιέ ιατρικών προϊόντων; Λοιπόν, η πρώτη απάντηση είναι ότι βάζεις τα όνειρά σου σε αναμονή. Το αυτονόητο επακόλουθο είναι ότι τελικά λησμονείς εντελώς τα όνειρά σου και τσουλάς στη ζωή, ώσπου να κουτουλήσεις το θάνατο, και τότε σου δίνεται η τελευταία ευκαιρία να κοιτάξεις το παρελθόν και βλέπεις μόνο το κενό.
Μου αρέσει ο Μπερνιέρ. Γράφει όμορφα και καταφέρνει να σε ταξιδέψει στο σημείο ακριβώς εκείνο που περιγράφει. Ήταν σαφέστατα πιο εύκολο με τη Λατινική Αμερική – εκεί η φαντασία μου ξέφυγε – όμως αρκετά εύκολο να φτάσεις μέχρι το Λονδίνο και να φανταστείς τον σαραντάρη και μοναχικό Κρις να ακούει με ενδιαφέρον την Γιουγκοσλάβα Ρόζα να του αφηγείται μια ζωή γεμάτη κινδύνους…
Η τριλογία αποτελείται από τα: Ο ΜΥΣΤΙΚΟΣ ΠΟΛΕΜΟΣ ΤΟΥ ΔΟΝ ΕΜΜΑΝΟΥΕΛ, Ο ΣΕΝΙΟΡ ΒΙΒΟ ΚΑΙ Ο ΑΡΧΟΝΤΑΣ ΤΗΣ ΚΟΚΑΣ & ΤΟ ΑΤΑΚΤΟ ΒΛΑΣΤΑΡΙ ΤΟΥ ΚΑΡΔΙΝΑΛΙΟΥ ΓΚΟΥΘΜΑΝ. Το κάθε ένα μιλάει για τις 3 μάστιγες της Λατινικής Αμερικής: ναρκωτικά, θρησκεία & στρατός.
Καλή ανάγνωση…
Τελείωσα το μ.Χ. του Βασίλη Αλεξάκη. Eπίκαιρο μυθιστόρημα θα το χαρακτήριζα. Κι επειδή βιβλιοκριτική αυτό εδώ το μπλογκ δεν κάνει… θα μοιραστώ μαζί σου κάποιες σημειώσεις μου για να αποφασίσεις αν θα το διαβάσεις και εσύ…
Οι μοναχοί δεν σκέφτονται, προσεύχονται. Μα είναι επάγγελμα αυτό, να παρακαλάς;
Η μάνα μου πιστεύει στα θαύματα. Το γεγονός ότι κανένα θαύμα δεν έχει γίνει στην Τήνο από τότε που γεννήθηκε, εδώ και σαράντα οκτώ χρόνια, διόλου δεν κλονίζει την πίστη της στις θεραπευτικές ιδιότητες του εικονίσματος.
Οι Πατέρες της Ορθοδοξίας άλλοτε μιμούνται τους κλασικούς συγγραφείς και άλλοτε τους καθυβρίζουν. Το βέβαιο είναι ότι η ιστορία της ελληνικής φιλοσοφίας σταματά στις αρχές του 6ου αιώνα μ.Χ.
Αργότερα μάθαμε ότι η πλειοψηφία των καλογήρων σ’ αυτή τη μονή ήταν ομοφυλόφιλοι. Το ήξερε όλο το νησί, γιατί δεν το έκρυβαν οι αθεόφοβοι, φώναζαν ο ένας τον άλλο, ακόμη και μπροστά σε κόσμο, με γυναικεία ονόματα, Νταίζη, Μπέττυ, Γκλόρια, Άντζυ, ίσως επηρεασμένοι από τον αμερικάνικο κινηματογράφο.
Ο θάνατος κλονίζει τις πεποιθήσεις μας. Εισάγει μια αμβιβολία στο νου αυτών που πιστεύουν, όπως και στο νου αυτών που δεν πιστεύουν.
Φαίνεται ότι οι άνθρωποι που πιστεύουν στο θεό έχουν έφεση στα παραμύθια. Όχι σπάνια οι μοναχοί στηρίζουν τα λεγόμενά οτους σε ντοκουμέντα που έχουν κατασκευάσει οι ίδιοι.
Η θεολογία αναιρεί τη φιλοσοφία. Η πρώτη απαντά σε όλα, ενώ η δεύτερη ξέρει κυρίως να ρωτά.
Η αίγλη του Αγίου Όρους είναι τόσο μεγάλη που η κυβέρνηση δεν τολμά να έρθει σε σύγκρουση με τους μοναχούς, είτε είναι νομοταγείς είτε είναι αντάρτες. Πρόσφατα το Υπουργείο Οικονομικών ζήτησε από τις είκοσι μονές να συντάξουν ένα πλήρη κατάλογο της ακίνητης περιουσίας τους. Ξέρετε πώς αντέδρασαν; Αγνόησαν παντελώς το αίτημά του, φοβούμενοι προφανώς μη φορολογηθεί η περιουσία τους. Πλήρωναν φόρους στους Βυζαντινούς, πλήρωναν στους Οθωμανούς, μόνο σήμερα δεν πληρώνουν.
Μη μου πεις…τρέχεις ήδη στο βιβλιοπωλείο;;
Χρόνια Πολλά είπαμε;
Το βιβλίο το διάβασα το καλοκαίρι, την ταινία την είδα προχθές. Παρόλο που είμαι γυναίκα και για αυτό ο Tony Montana δεν αποτέλεσε ποτέ κάποιους είδους είδωλο μου, το βιβλίο με ρούφηξε από τις πρώτες κιόλας σελίδες (καλά κατάλαβες, δεν θα αναφερθώ στην ταινία αφού καμία μεταφορά δε με ικανοποιεί!).
Διαβάζοντάς το, ταξίδεψα σε σκοτεινά Ναπολιτάνικα σοκάκια και μεταμορφώθηκα σε τσιλιαδόρο, μέγα μαφιόζο, τσιράκι, γυναίκα και μάνα μαφιόζου ταυτόχρονα! Το βιβλίο περιγράφει τα άδυτα της Camorra * (μία από τις αρχαιότερες εγκληματικές οργανώσεις της Ιταλίας) και τη σχέση της με το εμπόριο ρούχων, όπλων, ναρκωτικών και ότι βάλει ο νους σου. Συγκλονίστηκα όταν έμαθα πώς καταστρέφουν την ίδια τους τη χώρα, θάβοντας απόβλητα και βγάζοντας απίστευτα κέρδη από αυτό. Έμαθα ακόμα ότι μαφία δεν είναι μόνο η Cosa Nostra, αλλά και η ‘Ndrangheta. Έμαθα πώς προκύπτουν τα παρατσούκλια του “Μπαρουτιασμένου”, του “Καρβουνιάρη” και του “Δαχτυλάκια”.
* Η ονομασία των διαφόρων οργανώσεων της Μαφίας στην Ιταλία διαφοροποιείται ανάλογα με την περιοχή δράσης και τη σφαίρα επιρροής τους. Έτσι, η οργάνωση που δραστηριοποιείται στην περιοχή της Νάπολης και της Καμπανίας ονομάζεται Καμόρρα, αυτή της Καλαβρίας Ντράγκετα και της Σικελίας Κόζα Νόστρα.
Ο γενναίος συγγραφέας του βιβλίου, Roberto Saviano σήμερα ζει – όπως γίνεται κατανοητό – κάτω από στρατιωτική παρακολούθηση. Το βιβλίο του έχει ήδη μεταφραστεί σε 33 γλώσσες. Οι αλήθειες που μας αποκάλυψε του κόστισαν την ελευθερία του.
Πού θα κάνω τις νέες λίστες; Πού θα σημειώσω γενέθλια και γιορτές; Ραντεβού, μίτινγκ και υποχρεώσεις (προπάντων!?). Ταξίδια, συναυλίες και μίνι αποδράσεις; Σου παρουσιάζω και εσένα τα χάιλάιτς από την μίνι έρευνα που έκανα στο γουέμπ.
το ημερολόγιο για στοχαστές…
…από τις εκδόσεις taschen,
με συμβουλές feng shui,
με αστροσυμβουλές “δια χειρός” Άσης Μπήλιου,
με συμβουλές για “πράσινη” συμπεριφορά σε σπίτι και γραφείο, εκδόσεις Penguin
φυσικά και δεν θα έλειπε το designer ημερολόγιο από τους Peter & Johanna Bilak. Μου το κάνεις δώρο από εδώ!
και το all time classic moleskine το οποίο δεν αποφασίζω να αλλάξω για ΚΑΝΕΝΑ! Πάρε μου εσύ και το πιο πάνω και θα διπλασιάσω τις λίστες μου εγώ!
Πρόκειται για ένα Γαλλικό παιδικό βιβλίο και τη μεταφορά του σε cartoon animation.
Η ιστορία έχει να κάνει με τον πράσινο κόσμο στον οποίο ζει η Zωή (όλα πράσινα! μέχρι και τα ψάρια!). Μέχρι που στον πράσινο πλανήτη προσγειώνεται μια κόκκινη οικογένεια και η Zoe αναλαμβάνει να ξεναγήσει την “κόκκινη φίλη της”, τη Maho. Μια νέα φιλία αναπτύσσεται και μέσα από αυτή και την εξέλιξή της, οι 2 μικρές ηρωίδες συνηδητοποιούν ότι το “κανονικό” δεν είναι το ίδιο για όλους.
Illustrator: Matthieu Roussel
Εκδόσεις: Kilowatt
design studio: MAKE
Πράσινο movie με ωραίες και ρομαντικές μεταφορές. Άλλο ένα πολύ ρομαντικό που είδα πριν κάτι μήνες…
Πρόσφατα σχόλια